id=”g2v957″
Su An Kaç Gezegen Var? Bir Genç Yüreğin Derinliklerinden Yükselen Soru
Kayseri’nin o alışık olduğum serin akşamlarından birinde, her şeyin sessizliğe büründüğü bir anı yaşarken, gökyüzüne baktım. Gecenin karanlığında, yıldızlar birer birer parlıyordu, her biri kendi yolculuğunu yapıyormuş gibi. Her zaman gökyüzüne bakarken içimde bir şeyler kabarıyor. Gece, aynı zamanda her türlü duyguyu, derin düşünceleri, hayalleri içinde barındıran bir zaman dilimi. O an birden, gözlerimdeki yansıma kadar saf bir soru beliriverdi: Şu an kaç gezegen var? Hayatımda ilk kez bu soruyu bu kadar ciddiye alarak sordum. Bu kadar basit ve bir o kadar da derin bir soru… İnsan, bir gezegenin ya da gezegenlerin varlığını ne kadar sorgular ki? Sadece yaşamlarımızı sürdürürken, dünyanın dönmesini bekleriz, değil mi? Ama o gece, belki de o kadar çok kararsızlık, belirsizlik içinde kaybolmuşken, bu soru bana kalbimi anlatmam için bir yol sundu.
Bir Çocukken Başlayan Hayal
Çocukken, gökyüzüne her baktığımda hayal kurardım. Babamın bahçesindeki o eski salıncağa oturur, başımı arkaya yaslar, ayın büyüsüne kapılırdım. “Orada neler var acaba?” diye sorardım kendime. Hangi gezegenler dönerken, biz burada, Kayseri’nin küçük sokaklarında yaşamaya devam ediyorduk? O zamanlar, gezegenlere dair bildiklerim çok basitti: Mars, Jüpiter, Venüs… Ama bir şey vardı: Her biri başka bir yerdeydi, ama hepsi aynı gökyüzünde, bana bir umut veriyordu. “Su an kaç gezegen var?” diye sormak, belki o zamanlarda bile bir ihtimalleri sorgulamak gibiydi. Belki de çocukken bilmediğimiz ama hep hissettiğimiz bir şey vardı: Her gezegen, bizden bir parçaydı. Bir birikim, bir ilham kaynağıydı. O kadar uzak olsalar da, belki de gökyüzüne her baktığımda onlara daha yakın hissediyordum.
Bir Gece, Kendi Kendime Düşünürken
Yıllar geçtikçe, gökyüzüne bakma alışkanlığım devam etti. Şimdi 25 yaşındayım ve hala o eski alışkanlıklarım yerli yerinde duruyor. Birçok soruya takılı kalıyorum, ama yine de zaman zaman, kaybolduğum bir anın içinde, geceye sorular bırakıyorum. O gece, belki de bir sıkıntıdan ötürü, kafamı toparlamak adına dışarıya çıktım. Kayseri’nin ıssız caddelerinde yürürken, yine o eski sorulara takıldım: “Şu an kaç gezegen var?” Bu soruyu sormak, ne kadar sıradan bir şey gibi görünse de, içinde o kadar çok anlam taşıyordu ki. Gökyüzünde, evrende kaç gezegen olduğunun, dünyamıza nasıl bir etkisi olduğu hakkında düşündüm. Çünkü bizim hayatımız, sadece bir gezegenin etrafında dönmüyor; aynı zamanda duygularımız, düşüncelerimiz, kararlarımız da bir tür dönüşüm içinde.
Gezegenler, İnsanlar ve Hayatlar
Satın aldığım yeni telefonuma bakarken, bir anda aklıma geldi: Bu kadar teknoloji, bilimsel ilerleme ve keşif ile, gezegenler hakkında bildiğimiz şeyler nereye kadar doğru olabilir ki? Belki de bu kadar çok veri, bilgi, araştırma… Ama yine de, bir gezegenin ya da gezegenlerin sayısını öğrenmek, bu kadar insana hitap edebilecek bir soruydu. Hem insanlık tarihinin başından beri hepimiz o gezegenlere bakarken, aynı soruyu sormuştuk: “Su an kaç gezegen var?” Düşündüm, çünkü zaman zaman insanlar sorular sorar, ve bu sorular, onların yaşadığı dünyayı yansıtır. Belki de o gece, ben de kendi dünyamı yansıttım. Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, her şeyin çok karmaşık olduğunu düşündüm. Her gezegenin, kendi içinde bir anlamı, kendi özelliği, bir ruhu vardı. Ama ben, bu ruhları ne kadar hissedebiliyordum? Teknoloji, iletişim araçları bizi birbirimize daha yakın yapmıştı, ama o kadar yakın olmasına rağmen, bir gezegen kadar uzak hissediyorduk bazen. Yani, aslında sorunun cevabı çok basit olabilirdi: Şu an sekiz gezegen var. Ama gerçekte bu sadece bir sayıydı. O gezegenlerin, bizim yaşamlarımızdaki yeri, kaybolmuş hislerimiz, belirsizliklerimiz çok daha karmaşıktı.
Hayal Kırıklığı ve Umut
Bir an, gözlerimi gökyüzüne kaldırıp, o geceyi düşündüm. Kayseri’nin o dar sokaklarında yürürken, içimde bir hayal kırıklığı, belki de biraz hüzün vardı. Bir gezegenin, sırf uzak olduğu için, sadece bir simge, bir sayı olamayacağını fark ettim. Şu an kaç gezegen olduğunu bilmek, bana hiçbir şey ifade etmiyordu. Asıl önemli olan, her gezegenin bize ne hissettirdiğiydi. O an, kaybolmuş hissettim. Belki de ben, gezegenler gibi bir yerdeydim, kendi etrafımda dönüyordum, ama bir çıkış yolu arıyordum. Ama sonra, birkaç dakika sonra, sabahın erken saatlerinde, içimde bir umut uyandı. Çünkü bilmeliydim ki, her gezegenin bir rolü vardı. Her biri, kendi yolculuğunda bir şeyler öğretiyordu. O kadar uzak olsalar da, aslında insan hayatının her anında bir yerdeydiler. Belki de gerçek olan, bu gezegenlerin bizleri yansıttığıydı. O yüzden belki de, bir gezegenin sayısı değil, onlarla kurduğumuz bağ önemliydi.
Sonuç Olarak: Gezegenler ve Biz
Şu an, kaç gezegen olduğu beni o kadar etkilemiyor aslında. Bu sorunun cevabını bulmak, aslında bana hayatın ne kadar kısa ve belirsiz olduğunu hatırlatıyor. Zaman, sürekli akıp gidiyor ve biz, bazen kendi etrafımızda dönüp duruyoruz. Ama her gezegenin bize kattığı şey, her zaman bizi başka bir yöne çekiyor. Belki de, her gezegen bir hatırlatmadır; hayatta her şeyin bir yeri, bir zamanı vardır. Geceyi düşündükçe, içimde bir rahatlama hissi oluştu. Belki de gezegenlerin sayısı bir noktada önemliydi, ama gerçekte bizim için asıl olan, onlardan nasıl ilham aldığımız, onlarla nasıl bir bağ kurduğumuzdu.